30 yıl önceden bir elektrikli battaniye hikâyesi

Malum, İsveç soğuk.

Geçen gecelerden birinde buz gibi yatağa girerken birden aklıma 30 yıl önceden bir sahne geldi.

Orta 1 öğrencisiyim.

Yıl ’89 olmalı.

30 yıldan da fazla olmuş.

Cemaat’in Hatay’daki ilk müessesesi olan bir öğrenci yurdunda kalıyorum. İskenderun’da.

Acayip sıska, çelimsiz, çok üşüyen bir çocuğum.

Bir gün okuldan gelip koğuşuma girdiğimde babamla yurdun bir idarecisini yatağıma elektrikli battaniye yerleştirirken buldum.

Çok sevinmiştim.

O sayede rahat ettim. 

Yurttaki arkadaşlarım arasında da epey geyiği olmuştu bu elektrikli battaniyenin. Tabi havası da başkaydı.

****

Demek aradan kaç yıl geçerse geçsin ve nerede bir soğuk yatağa giriyor olursan ol, aklına hemen o sahne geliyor.

Ardından da bir iç burkuntusu…

Eşime, “Teşekkürümü böyle mi edecektim?” dedim.

“Klasik Ahmet geldi! Sen şimdi günlerce vicdan yapar, kıvranır durursun,” dedi.

Haklıydı.

Daha fazlası da oldu.

Günlerce değil, haftalarca sürdü.

Bu neyin kıvranmasıydı peki?

Neyin teşekkürü?

Şöyle ki: Uzunca bir süredir üzerinde çalıştığım önemli bir konuyu artık yeni bir yazı dizisine dönüştürme aşamasına gelmiştim.

Tam 4 yıllık bir arayışın, araştırmanın, sorgulamanın ürünüydü.

“Cemaat içeriden adım adım nasıl 15 Temmuz’a sürüklendi?” başlıklı bu yazı dizisi, artık cümlelere dökülmeye hazırdı.

Fakat bu dizi, şimdiye kadar Cemaat’e yönelttiğim eleştirel yazıların çok üzerinde, çok daha keskin, çok daha acıtıcı ve çok daha sarsıcı olacaktı.

Bilinmeyen bir çok olay ortalığa saçılacak, kimilerinin kutsalları yerle bir olacak ve ciddi bir kırılmaya yol açacaktı.

Hareket’in lideri Fethullah Gülen de dahil olmak üzere herkes ve her şey sorgulanacaktı.

****

“Teşekkürüm böyle mi olacaktı?”

Okuyamayacaktım belki.

Ya da çok çetin şartlarda okula gidebilecektim.

Ortaokulu olmayan bir köyde yaşıyorduk. 

Ve o zaman şehre dolmuş da yoktu.

İskenderun’da parasız yatılı okul da açılmamıştı.

İlkokulu bitirmiştim.

Babam kara kara düşünüyordu.

Bir gün Antakya’da kendi anne babasını ziyarete gittiğinde, köy dolmuşunda tanımadığı iki gencin kendi aralarındaki sohbetine kulak misafiri olur.

Gençler, öğrenci bulamadıkları için hayıflanmaktadır.

Tabi babamın hemen ilgisini çeker.

“Siz ne öğrencisi arıyorsunuz?” diye sorar. Gençler, “Abi biz Fethullah Hoca’nın talebeleriyiz. İskenderun’a bir yurt açtık ama öğrencimiz yok. Köy köy geziyoruz, öğrenci arıyoruz,” derler.

****

Böyle başladı hikayem.

“Teşekkürüm böyle mi olacaktı?”

O gün ranzamın kenarında babamla beraber elektrikli battaniyemi seren ‘ağabey’, ondan sonra yaşayacağım 32 yıl da dahil olmak üzere hayatımda gördüğüm en şefkatli adamdı. Belki de tanıdığım bütün kadınlardan bile daha şefkatli…

Anadolunun bir ilinden kalkıp bizim şehrimize gelmişti.

Diğer yurt belletmenleri de öyle…

Hepsini birer kanatsız melek olarak hatırlıyorum.

Şimdi şu vahşi hukuksuzluk ortamında kendilerini endişeye sevketmemek için detaya girmeyeceğim ama vicdanım üzerine yemin ederim ki hepsi pırıl pırıl, birer abide insandı.

Tıpkı daha sonra Cemaat içerisinde tanıyacağım insanların ezici bir çoğunluğu gibi…

Yaptıkları fedakarlıkları unutamam.

Onların hepsini orada toplayan bir gaye vardı.

O fedakârlıkları yapmalarını sağlayan bir mefkure vardı.

O yurdun açılmasını teşvik eden, benim gibi yüzbinlerce çocuğun okumasına ön ayak olan bir adam vardı: Fethullah Hoca.

****

“Teşekkürüm böyle mi olacaktı?”

O adam, 50 yıl önce bir tespit yapmıştı.

Anadolu’nun çocuklarını okutmak gerekiyordu.

Ne olacaksa eğitimle olacaktı.

Bu çocukların bir yerlere gelmesi ve memleketin kaderinde söz sahibi olması lazımdı.

Öyle de oldu.

Büyük bir meydan okumaydı.

Ne ki, sonu felaketle bitti. 

Şimdi “o adam” rejimin gözünde bir ‘silahlı terör örgütü lideri’.

Toplum onu ‘şeytan’ olarak görüyor.

Bir ‘elebaşı’.

Tabiri caizse herkes üzerinde tepiniyor.

****

“Teşekkürüm böyle mi olacaktı?”

Sabah kalktığımda da aynı soru vardı zihnimde.

Çocuklara kahvaltılarını hazırlarken dalgındım.

“Ben dedim, klasik Ahmet gelmiş işte!” diyerek düşüncelerimden uyandırdı beni eşim. 

Şikayetçi değildi hayır, şefkatle söyledi bunu.

Ama haklıydı. Günlerce sürecekti bu muhasebem.

Mesleği tamamen bırakmak ve bundan sonra tek bir yazı bile yazmamak da dahil olmak üzere bir çok şeyi düşündüm. 

Hem de 4 yıl uğraştıktan sonra tam yazım aşamasına gelmişken…

Bir elektrikli battaniye çarpmıştı beni.

Bir soğuk sarsmıştı.

****

Öyle ya, bunları yazmayacaksam, bir daha başka şeyleri de yazmamalıydım. 

Bugün sürgünde bu zor şartlarda yaşıyorsak, yüzlerce arkadaşımız cezaevinde yok yere hapis yatıyorsa, AKP iktidarının yanlışlarına yanlış dediğimiz içindi. 

Ama yanlış nerede olursa olsun insan yanlış diyebilmeliydi.

Aksi takdirde AKP’nin günahlarını yazmayı da bırakmalıydım.

15 Temmuz’u bu kadar sorguluyorsam, bütün tarafları ile sorgulamalıydım.

Değilse o konuda da artık kalem oynatmamalıydım.

“Beyaz Zambaklar Ülkesinde”de dendiği gibi, “Hiç bir şey tek yanlı, tek gözlü olmamalı”ydı.

“Bir insanın kendisine karşı en büyük ödevi gerçeği keşfetmek” değil miydi?

Benimkisi bir mahalle kavgası mıydı ki, tek vazifem kendi mahalleme düşen taşları alel acele toplayıp karşı tarafa fırlatmak olsundu.

Eğer bazı suçları, yanlışları, günahları, pislikleri görmezden gelecektiysek o zaman ne diye AKP ile kavga edip bu kadar acıya katlanmıştık ki…

****

Öyleyse ya tümden bırakmalıydım mesleği, ya da hakkını vermeliydim.

Böyle hissediyordum.

Böyle inanıyordum.

Hatta bu düşüncemi bazı dostlara da açtım, onlar şahittir.

Kendi içimde aldım-verdim, aldım-verdim…

Her yönü ile her boyutu ile düşündüm. 

Nelere mal olacağını da neye katkı sunacağını da…

Belki bir gazeteci, bu hesapları yapmak zoruda değildir.

Evet ama, görüyorsunuz ya işte, ‘Gazeteci Ahmet Dönmez’ ile ’30 yılın acı-tatlı hatıralarının yoğurduğu Hizmet gönüllüsü Ahmet Dönmez’in çatışması bu zaten.

Baştan beri anlattığım o.

****

“Peki şimdi zamanı mı?” sorusunu da sordum kendime elbette.

Hani o çok sevdiğim ‘Gülün Adı’nda Adso soruyordu ya üstadına, “Arınmışlıkta sizi korkutan nedir?” diye… William şöyle cevaplıyordu: “Acele.”

Acele mi ediyordum?

Her şey bu kadar sıcakken, hukuktan ve mertlikten nasipsiz bu denli canavar bir süreç devam ediyorken böyle bir yazı dizisi doğru olacak mıydı?

Bunu da düşündüm.

Evet.

Ama görüyorum artık.

Biliyorum bir çok şeyi.

Bilmiyormuş gibi yapamam.

Çünkü tarih de hakikat de gelip oraya dayandı. Artık bu yüzleşmenin olması kaçınılmaz.

Zaten 2 buçuk yıl önce Patreon’dan bağımsız ve bireysel gazetecilik mecraına adımımı attığımda, bunu söylememiş miydim?

Twittir hesabıma da sabitlediğim “Nasıl bir gazetecilik?” başlıklı o yazım, benim meslekî manifestomdu. “Bu bir hakikat yolculuğu,” demiştim. 

“Gazetecinin benliği vardır ama bencil olamaz. 

Gazeteci mahallelidir ama mahalleci olamaz. 

Cemaati vardır ama cemaatçi olamaz. 

Kabilesi olabilir ama kabileci olamaz. 

Aşiretten gelebilir ama aşiretçilik yapamaz. 

Yaparsa gazeteci olamaz. Bir borazan, bir tetikçi ya da bir propaganda aygıtına dönüşür. 

Oysa akıl, muhakeme, vicdan ve cesaret bir gazeteciye yeterlidir. Gerektiğinde tek, gerektiğinde kitlelerle beraber yürümesini bilir.

Bu yolculuk, böyle bir yolculuk. 

Kendi hakikati arama serüvenime sizleri de davet ediyorum. 

Gelin bu yolculuğa şahitlik edin, destek verin, güç verin, yoldaşlık edin…” çağrısında bulunmuştum.

****

Yol gelip oraya dayandı işte.

Bütün bunları düşündüm. 

Sonunda şurada karar kıldım: Bu aynı zamanda benimle beraber binlerce insanın hikâyesi.

İnsanların gerçekleri bilmeye ihtiyacı var. Onlara gerçeği ver, bununla ne yapacaklarına kendileri karar versin.

Doğru bildiklerini yazmak, nankörlük değildir. 

Vicdanının sesini dinlemek, yediğin kaba pislemek değildir. 

Sen, yapılan güzelliklere kara çalacak değilsin. Üzerinde emeği olanlara leke sürecek değilsin. Yapılan fedakarlıklara, çekilen çilelere gölge düşürecek değilsin. Yeşertilen milyonlarca çiçeğe basıp geçecek değilsin. Yapacağın iş, yazacağın yazı bu değil. 

İkisi farklı şeyler.

Kara çalanla çalınanı ayırt etmelisin. 

Milyonlarca masuma leke sürenleri deşifre etmelisin.

Güzelliklerin hepsine minnetini ifade edeceksin elbette! 

Ama yanlışa da yanlış diyeceksin. 

Çünkü zaten benim bu 30 yıl boyunca öğrendiğim buydu.

Bana söylenen buydu.

“Hakkın hatırı âli” idi,.

“Ve hiç bir şeye feda edilemez”di.

Tutup kaldırmak gerekirdi.

Ve bir teşekkür varsa eğer, ancak böyle edilirdi.

-DEVAM EDECEK-

ahmetdonmez.net\\\\\\\'e Patreon ile destek olun..

7 YORUMLAR

  1. Hislerime tercüman olmuşsunuz Ahmet Bey. Hakka ve hakikate sadık kaldığınız sürece ayağına taş değmesin inş.
    Selametle..

  2. Bırakın bir elektrikli battaniyeyi bir ömür boyu sizi atlas yorgan yatakla sarıp sarmalasalar, kuş sütü ile de besleseler Hakkın hatırı âlîdir; hiçbir hatıra feda edilmez. Allah sizden razı olsun. Binlerce kişi müebbet alırken, yüzlerce anne çocukları ile cezaevinde yatarken, toplumun dine ve dindara bakış açısı hiçbir dönemde görülmediği kadar baltalanırken bu vahim sonuçların olmasına sebebiyet verenlerin gayet rahat Cebriye Tavırlarla ‘’Yolun Kaderi’’ demesi olacak şey değildi.
    Hatta bir adım daha öte gidip bu sonuçları doğuran karşısındaki heyete ‘’siz şimdi bir içtihat hatası yaptınız ve olmadı acaba size bir içtihat sevabı kaçırdınız diye size söylesem size karşı nezaketsizlik etmiş olur muyum?’’ diyecek kadar olanlardan bihaber rüya aleminden medet bekleyenler oldu.
    Liderlik sorumluluk almaktır suçu yolun kaderi diyerek Allah a yüklemek, oğlu gibi tanıdığı molla Adil Öksüz için mit yalanına sarılmak değildir.
    Gerçeği herkes biliyor Kral Çıplak ama PUTUMUZU FEDA ETMEK İSTEMİYORUZ o milyonları yola döküp feda etse bile.
    Ey iman edenler! Haktan yana olup var gücünüzle ve bütün işlerinizde adaleti gerçekleştirin. Allah için şahitlik eden insanlar olun. Bu hükmünüz ve şahitliğiniz isterse bizzat kendiniz, anneniz, babanız ve yakın akrabalarınız aleyhinde olsun. İsterse onlar zengin veya fakir bulunsun; çünkü Allah her ikisine de sizden daha yakındır. Onun için, sakın nefsinizin arzusuna uyarak adaletten ayrılmayın. Eğer dilinizi eğip bükerek gerçeği olduğu gibi söylemekten çekinir veya büsbütün şahitlikten kaçarsanız, iyi bilin ki Allah bütün yaptıklarınızdan haberdardır. Nisa suresi 135. ayet

  3. 15 Temmuz Darbesinde FETÖ izleri
    1- Fethullahçı sivil imamlar Adil Öksüz, Kemal Batmaz, Nurettin Oruç, Hakan Çiçek ve Harun Biniş akıncı üssünde ne arıyorlardı?
    O gün itibariyle bunların cemaatteki görevleri neydi? Bunların darbe öncesi Amerika’ya yaptıkları gidiş gelişler turistik amaçlı mı?
    https://www.aa.com.tr/tr/turkiye/fetonun-sivil-imamlari-ayni-gunlerde-abddeymis/701060
    2- 15 Temmuzda darbecilerin TRT ve Digitürk’ün yayınını kesmesi için getirdikleri sivil ekibin Fethullahçı olması bir tesadüf mü?
    https://www.youtube.com/watch?v=job6kda1R3U
    3- FETÖ’cü polis müdürü Mithat Aynacı’nın 15 Temmuz gecesi tanktan çıkmasını nasıl yorumluyorsunuz?
    https://www.youtube.com/watch?v=HCKa-9SPCdk
    4- Fetöcülerin 15 Temmuz öncesi darbeyi ima eden söylemlerine ne dersiniz?
    Osman ÖZSOY: Ben profesör olacağıma keşke albay olsaymışım, mesela bu süreçte daha fazla katkım olurdu (14 Temmuz 2016)
    https://www.youtube.com/watch?v=S2217WyHYb4
    Tuncay Opçin: “Yatakta basıp şafakta asacaklar” (13 Temmuz 2016)(twitter mesajı)
    Bülent Keneş: “İyi bir çıkış yok artık! Kötü, daha kötü, en kötü çıkış var, Kötü olan darbe diyelim, gerisini siz tahmin edin”(6 temmuz 2016) (twitter mesajı)

    • Eee bu kadar mı!
      Kocamaann darbenin müsebbiblerini “sadece 4 madde” ile mi ilişkilendirebiliyorsunuz!..

      • 5 Madde olsa ikna olacak mısın?
        5-Salih Mehmet Dağköy ve Ekibi
        Dağköy, Samanyolu TV’de 5 yıl çalıştı, Fetöye ait Şifa Üniversitesinde Bilgi İşlem Dairesi başkanı iken 15 Temmuz günü İzmir’den uçakla önce İstanbul’a uğradı, Birol Baki ve Burhan Güneş’i alıp Ankara’da Kocaeli’nden gelen Aydın Yavuz ile buluştu. “Bizi çağırdılar” bahanesiyle TÜRKSAT’a girmeye çalıştı, ekibiyle birlikte polis tarafından tutuklandı.

CEVAP VER

Yorumlarınızı giriniz!
Buraya isminizi giriniz